جایی برای تبادل تجربیات در رابطه با طوطی ها

معرفی طوطی سنگال، یکی از طوطی های آفریقایی

طوطی سنگال یکی از طوطی های بومی غرب قاره آفریقاست و پراکندگی آن از شرق سنگال تا کشور چاد ادامه دارد.
طول بدنش در حدود ۲۳ سانتی متر بوده و وزنی معادل ۱۲۰ تا ۱۷۰ گرم را دارا است؛
این طوطی در طبیعت تا ۳۰ سال و در اسارت نیز گفته شده که تا ۵۰ سال عمر میکند، البته به نظر من از آنجایی که اغلب طوطی ها در اسارت عمر کمتری دارند این گفته زیاد صحیح نمیباشد.
این پرنده چون هم قد و اندازه عروس هلندی است از همان رژیم غذایی پیروی میکند اما میوه در جیره غذایی طوطی سنگال باید بیش از سایر پرندگان هم اندازه اش باشد.
پرنده های نا بالغ چشمانی به رنگ سیاه یا دودی دارند و طوطی های کاملاً بالغ چشمانی به رنگ زرد دارند.
این طوطی سخنگوی متوسطی هست و برای حرف آموختن به وی باید از زمانه جوجه بودن مورد تعلیم شما قرار گیرد،دامنه صدایی متوسطی دارد و نه پر سر و صدا محسوب میشود و نه بسیار آرام و ساکت است.
تکثیر این پرنده در اسارت نیز صورت گرفته و در کشورمان ایران نیز افرادی هستند که از طوطی سنگال جوجه میگیرند،اما من خودم تا به حال از این پرنده جوجه نگرفته ام و هر مطلبی که تا الان خدمت شما عرض کردم تنها مطالعه مطالب خارجی و قدری هم تجربیات دوستان بوده و بس.
منبع مطلب
در ادامه مطلب اصلی را از ویکی پدیا اینگیلیسی نقل میکنم.

معرفی طوطی سنگال

طوطی سنگالی
در سال ۱۷۶۰ میلادی، جانورشناس فرانسوی، ماتورن ژاک بریسون، شرحی از طوطی سنگالی را مبتنی‌بر نمونه‌های جمع‌آوری‌شده در سنگال در پرنده‌شناسی خود گنجاند. او نام فرانسوی La petite perruche du Sénégal و نام لاتینی Psittacula senegalensis را برگزید. اگرچه بریسون عنوان لاتینی را انتخاب کرد، این نام با نظام نام‌های علمی مطابقت ندارد و نظر «کمیته بین‌المللی نام‌گذاری جانوران» را تأمین نمی‌کند.
هنگامی‌که در سال ۱۷۶۶ میلادی، طبیعت‌شناس سوئدی، کارل لینه، کتاب «نظام طبیعت» خود را برای دوازدهمین چاپ بروز می‌کرد، ۲۴۰ گونه که پیشتر بریسون تشریح کرده بود را به آن افزود. یکی از اینها طوطی سنگالی بود. لینه شرح مختصری با نام علمی Psittacus senegalus و با استناد به کتاب بریسون نگاشت. این گونه‌ها اکنون در سرده پویسفالوس که طبیعت‌شناس انگلیسی، ویلیام جان سواینسن، در سال ۱۸۳۷ میلادی آن را معرفی کرد جای دارند.
دو زیرگونه وجود دارد.
P. s. senegalus (زیرگونه اصلی): این زیرگونه پوشش زرد دارد. گستره بومی آن، سنگال، جنوب موریتانی، جنوب مالی تا گینه و جزیره لوبوس است.
P. s. versteri: این زیرگونه پوشش نارنجی ژرف تا قرمز دارد. گستره آن از ساحل آج و شرق غنا تا غرب نیجریه است.
این دو زیرگونه هیچ تفاوتی در رفتار ندارند، اما تفاوتشان فقط در رنگ است. در بازار پرندگان، اگرچه هردوی آنها به‌عنوان پرنده خانگی تکثیر و معامله می‌شوند، زیرگونه اصلی متداول‌تر است.
توصیف
طول طوطی سنگال حدود ۲۳ سانتیمتر (۹٫۱ اینچ) و وزنش حدود ۱۲۰ تا ۱۷۰ گرم (۴٫۲ تا ۶ انس) است. سر نسبتاً بزرگی در مقایسه با اندازه کلیشان دارند و پرها دم کوتاه پهنی را شکل می‌دهند. بزرگسال‌ها سر زغالی‌رنگ، نوک خاکستری، چشم‌های زرد روشن، گلو و پشت سبز، و کفل و سینه زردی دارند. قسمت‌های زرد و سبزرنگ از نمای جلوی طوطی سنگالی حالت vمانندی را شکل می‌دهند، شبیه این‌که لباس زردی زیر سبز پوشیده شده است. جوجه های جوان چشمان خاکستری تیره، تقریباً مشکی دارند که به خاکستری روشن تغییر می‌کنند.
طوطی سنگال از نظر جنسیت دارای دو ظاهر متمایز نیست، اما چند فرضیه وجود دارد که گهگاه ممکن است به تعیین جنسیت پرندگان بزرگسال کمک کند:
شکل vمانند پوشش در ماده‌ها کشیده‌تر است؛ در ماده‌ها ناحیه سبزرنگ از روی سینه تا میان پاها پایین کشیده می‌شود، درحالی‌که در نرها انتهای ناحیه سبزرنگ در میانه سینه پایان می‌یابد. نوک و سر ماده‌ها عموماً اندکی کوچکتر و باریکتر از نرها است. پرهای پوشیده زیر دم (پرهای کوتاه زیرین انتهای پرهای اصلی دم) در نر عموماً زردتر و در ماده عموماً سبزتر هستند. پرنده‌های نر عموماً، و نه همیشه، بزرگتر و سنگینتر از ماده‌ها هستند.
غذا دادن یک طوطی به دیگری بخشی از رفتار ارتباطی میان یک جفت است. طوطی سنگالی در حفره یک درخت، معمولاً نخل روغنی، لانه می‌کند و سه تا چهار تخم سفیدرنگ می‌گذارد. تخم‌ها به طول ۳ سانتیمتر (۱٫۲ اینچ) و قطر ۲٫۵ سانتیمتر (۱ اینچ) هستند. پرنده ماده پس از گذاشتن دومین تخم، ۲۷ تا ۲۸ روز روی تخم‌ها می‌خوابد. جوجه‌های تازه متولدشده رپهای سفید کم‌پشتی دارند و چشم‌هایشان را تا دو یا سه هفته پس از بیرون آمدن از تخم باز نمی‌کنند. آنها برای غذا و گرما به مادرشان وابسته‌اند که تا چهار هفته پس از تولد نوزادان بیشتر وقت را در لانه می‌گذراند تا جوجه ها پرهای کافی برای گرم ماندن دربیاورند. در این مدت، پدر برای مادر و جوجه‌ها غذا می‌آورد و از محل لانه محافظت می‌کند. از حدود هفته دوم تا چهارم پس از تولد جوجه‌ها، مادر نیز جمع‌آوری غذا برای جوجه‌ها را آغاز می‌کند. جوجه‌ها حدود ۹ هفته پس از تولد در بیرون از لانه پرواز می‌کنند و حدود ۱۲ هفتگی از والیدینشان مستقل می‌شوند.

شرایط نگهداری طوطی سنگالی

به دلیل پراکندگی گسترده طوطی سنگالی وحشی در آفریقا، سرشماری این پرنده سخت است. با این حال، در سال ۱۹۸۱، نگرانی‌ها بابت به اسارت گرفتن گسترده طوطیان وحشی برای تجارت پرنده سبب شد این نوع به همراه همه گونه‌های طوطی در پیوست ۲ «پیمان تجارت بین‌المللی گونه‌های در معرض خطر CITES » فهرست شود. این کار، معامله، صادرات و واردات همه طوطیان اسیرشده را غیرقانونی ساخته است.
کف قفس این پرنده برای مقاومت در برابر نوک پنجه‌ها از مواد سخت ساخته می‌شود. طوطی سنگالی دست‌آموز یکی از مشهورترین طوطیان و مشهورترین طوطی پویسفالوس برای نگهداری به‌عنوان پرنده خانگی است. صدای آنان معمولاً سوت و جیغ‌های بلند همراه با ادابازی است، اما به پر سر و صدایی بسیاری از دیگر گونه‌های طوطی نیستند.
آنها همدمی خوب و نسبت به دیگر گونه‌های طوطی تا اندازه‌ای با محبت هستند. طوطیان سنگالی گهگاه مستقلند و به مقدار متوسطی خواب در طول روز نیاز دارند. نگهداری خانگی یک جفت طوطی، با توجه به داشتن همدم می‌تواند بسیار خوب به سلامت اجتماعی و جسمیشان کمک کند.
طوطیان سنگالی وحشی اسیرشده معمولاً اهلی نمی‌شوند و پرندگان خانگی خوبی نمیشوند. طوطیان سنگالی در اسارت نسبتاً آسان تولید مثل می‌کنند و تولید مثل و اهلی کردن طوطی،
طوطیان سنگالی و دیگر طوطیان، صنعت کوچکی در تجارت پرندگان است. در پرورش طیور، طوطیان سنگالی در اسارت از ۳ تا ۴ سالگی می‌توانند تولید مثل را آغاز کنند، اما بعضی از آنها تا ۵ سالگی نمی‌توانند جوجه آورند. تولید مثل پرندگان اهلی والد از ۲ سالگی انتظار می‌رود.
راستی یک هدیه هم من برایت در نظر گرفته ام، میتوانی با وارد کردن ایمیلت آن را دریافت نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برچسب‌ها,


برای لود این صفحه 64 عملیات در 1 ثانیه انجام شد.